Sawasdee 54

เคยคิดว่าอะไรก็ตามที่เรามองว่าเป็นเรื่องไกลตัว
ไม่ช้าไม่นานจากที่เห็นเป็นความทรงจำเลือน
ลาง วันหนึ่งมันจะพุ่งเข้ามาอย่างช้าๆ หรือฉับ
พลัน ชนิดที่เราไม่คาดคิดเลยทีเดียวว่า สิ่งเหล่า
นั้นจะชัดเจนขึ้นเสียจนไม่ต้องเพ่งสาย
ตามองให้เมื่อยอีกต่อไปแล้ว เพราะมันชั่งใกล
้ตัวเราเหลือเกิน แต่เรากลับปล่อยให้มันผ่านไป
โดยไม่รู้สึกอะไรซึ่งก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันมีอยู่จริง

แต่จุดเปลี่ยนของชีวิตที่พลิกสลับจากหน้ามือ
เป็นหลังมือที่เราคว้านหาไปสู่สิ่งที่ดีกว่าตลอด
ชีวิตที่ผ่านมา เรื่องสำคัญในบทเรียนที่เรา
ได้รับ กลับต้องแลกด้วยการสูญเสียอะไรบาง
อย่างไปแล้ว เราถึงได้เข้าใจมันอย่างลึกซึ้ง
ซึ่งมันจะคุ้มค่าหรือไม่กับการแลกเปลี่ยนนี้
จะมีอีกกี่ครั้งกับการคร่ำครวญถึงสิ่งที่จากไป

ถ้าเรารักษาคุณค่าของการมีอยู่ไว้ให้ด
ี ให้มากกว่าจดจำคุณค่าของการสูญเสียให้
ขึ้นใจ แบบที่ 2 คงจะให้อรรถรสที่มีรสชาติกว่า
เพราะโอกาสที่คุณจะแก้ไขกับบางอย่างมันเสีย
ไปแล้ว แต่โอกาสจะอยู่กับเรานับจากวันแรกท
ี่เรารู้คุณค่ามันจนไปถึงวินาทีสุดท้ายที่เสียไป
แน่นอนว่าคุณคงไม่พลาดโอกาสดีๆ นั้นไว
้ จริงไหม? ถ้าคิดจะรักใคร หรือแบ่งปันอะไร
ดีๆ ให้กับใครสักคน คนที่ยากลำบาก คนที่
เป็นคนพิเศษ หลังจากอ่านจบแล้ว คงเป็น
เวลาที่เหมาะที่สุดที่เราจะเริ่มทำสิ่งดีๆ ให
้กับคนอื่น ให้กับตัวเองบ้างนับจากนี้ไป และ
พอกันทีกับคำว่า “สายเกินไป…”

ประสิทธิ์ ลิมปสถิรกิจ
กองบรรณาธิการ CG+
column@cgplusmag.com